مردی با چشمان گرگ

با من به مراکش بیا

hmmmm — Sun, 23 Aug 2009 12:24:18 GMT

با من به مراکش بیا

از خودم نمی کنم در دهانت بگذارم .جوجه ام نیستی از من نیستی با قاروقورکلاغان درشکم. جوجه ام کو؟

hmmmm — Sat, 18 Apr 2009 11:46:05 GMT

غذا تمام شد

دهانها و مشتها . دهانها دهانها دهانها دهانها مشتها مشتها مشتها مشتها مشتها مشتها مشتها

hmmmm — Tue, 14 Apr 2009 12:47:53 GMT

زر زر زر زر زر زر زر

ور ور ور ور ور ور ور

پوکهای حراف

دهانهای قهار

دهان های عو عو عو عو عو

رادیوهای بی شب و روز

فک فک فک فک فک فک فک فک فک فک فک فک

گوشهایت را با دستهای نه چندان بزرگت بگیری

قایم شوی زیر خاک

بخزی زیر پنج متر برف

خاک بپاشی توی هر دهان

بمیری

تا موجها با دایره های بزرگشان حتا بخاطرت نیاورند

شاید

یک پلک بر هم گذاشتن

یک دست برداشتن از گوشها

یک پوم پوم پوم پوم

از بازار مسگرها کم

یک سلول تاریک می خواهم و کمی آذوقه

سرم را از بازار مسگر ها پس بگیرم

از ور ور ور ور ور ور ور

از زر زر زر زر زر زر زر

حباب هوا می کنند

دهانهای یاوه زنده اند عجیب زنده اند

اینهمه خون و گوشت و عصب

چار چشمی می مانی

حباب هوا می کنند

کف کف کف کف کف کف کف کف کف کف

دندانهای کلید شده ات

گوش های بی در و پیکرت

این روان عنان گسیخته

کجا راه فراری هست

از کجا بگریزم ؟

در این دو درسه اسب نمی توان بود

باد دربدر را که اصلا بی خیال

گوشهایت را خط بزن

بگو اسب

بله اسب

سرت را تکان تکان بده

با دندانهای کلید شده بگو

اسب

با خاک دوست جانی شو

اینقدر دوست

که خاک

تنها خاک

فقط

روی این خط راه برو بی چوبهای بلند من آن طرف خطم با آغوشی باز کف خشن این سیرک هم هستم

hmmmm — Sat, 11 Apr 2009 12:55:56 GMT

خاطراتی که دوست داشتم داشتم 6

خدا خدا می کردم لباشو واز نکنه اون دهن صاب مرده شو ببنده و بدونه همینطور صم و بکم واقعا زیباست خداست و اصلا هرچی که دوس داره باشه . از قضا پیداش کرده بودم یکی از الماوده هایی بود که مث چی کمیابن . منتظر تاکسی بودم. هر وقت منتظر تاکسیم اتفاقات خوبی برام می افته گاهی وقتا برای سوار شدن دس دس می کنم بوووق بووووقققق. بعضی مسیرها صد تومنی زیاد بهت اعتنا نمی کنن .بالاخره هزار جور گرفتاری دارن مردم. بعضی از مسیرها هزار به بالایی اونجا بخاطرت ترافیک میشه و شهر یه قدم به آسم نزدیک تر. ولی من هوای خودمو بیشتر دارم عمدا دیر سوار تاکسی میشم که بختم بگه و یه اتفاق خوبی برام بیفته . و این ترفند البته بعضی وقتا کارگر می افته .ولی وقتی بختم خودش بگه خب کیفیتش بالاتره اینبار هم بختم خودش با دهن خودش گفت و این الماوده به تور ما خورد . نشست کنارم . خیلی راحت؛ ابایی نداشت که حتا اونجا تنمون یکی شه ؛نه اینکه لاشی باشه یا یه همچو چیزی ؛ نه؛ کاملا می فهمید کنار کیه و داره چیکار می کنه . نمی دونم تا حالا دیدین دو نصفه سیب یکی از این ور دنیا یکی از اون ور دنیا راه بیفتند به یه مقصد نامعلوم این اصلا ندونه اون کیه اون ندونه این کیه بعد یه جا بخورن به تور همو یه سیب درسته قرمز گاز زدنی شن؟ یه همچو اتفاقی افتاده بود. همونجا که من پیاده شدم اونم پیاده شد. یه گام از من عقب تر بود الکی رفتم تو یه مغازه و یه بسته سیگار خریدم. اونم اومد. الکی چن کوچه رو بی هدف گز کردم اونم همچنان یه قدم با من فاصله داشت. بعد دیدم باید برم خونه. اونم اومد نشست همونجایی که من دوست داشتم بشینه یه سیگارم آتیش کرد و دود و از چن تا از سوراخاش بیرون داد هنوز اطمینانی بهش نبود نمی تونستم بگم : خودشه پسر شک نکن !

چن تایی مث این قبلا با من اومده بودن خونه م . آدم میره براشون چایی بریزه مطمئنه اون دهن گل و گشاد برای همیشه بسته ست. تو تو پوستت جا نمیشی حتا از خوشحالی داری بال در میاری ولی دهن لعنتیش شروع می کنه به جنبیدن. تو هنوز امیدواری که این یه جنبش ساده ست؛ ولی فوران کلمه ست که میاد تو صورتت. آدم اعصابش خرد میشه. این زیبایی خیره کننده تا وقتی هیچی نگفته همونطور رویایی تو نظرت جلوه می کنه؛ نزدیکه جونتو فداش کنی ولی دهنش واز میشه و یه احمق کوفتی به کل احمقای کوفتی جهان اضافه میشه "کاش درشو گل می گرفتی" این جمله ایه که در اوج نا امیدی خطاب به اونا میگم.

با قدمهای نه چندان مطمئن رفتم براش چایی بریزم هر لحظه منتظر بودم بگه : تنهایی ؟ تنهایی حوصله ت سر نمیره ؟ تا من با نامیدی تمام بگم : کاش درشو گل می گرفتی . اون بگه در چی و؟ حتا جام بخوره . من دهن لعنتیشو بهش گوشزد کنم .

چایی ریخته شد چایی خورده شده ولی لام تا کام کلمه ای از دهنش بیرون نیومد آدمای تا اینجاشو هم دیده بودم: یه دختره ای که پوست تیره ای داشت و می شد راحت با یه دورگه اشتباه بگیریش حتا میشد بهش بگی : هی دختر اون بابای سیات فکر نمی کرده همچین شیرینکاریی بکنه و به دماغ دختره اشاره میکردی . اونم خیلی راحت تا اینجاش اومد . البته اون روز گرمای عجیبی بود. فکر کنم داشت خفه می شد برای همین گفت : میشه اون کولرو .... بعد اون جمله ی مشهور من "کاش درشو گل می گرفتی "

من به کسی آوانس نمی دم ولی اون شاید لیاقتشو داشت. ولی اون روز یکی از روزای سگیم بود بی جهت پاچه می گرفتم و اونم بهانه ی کافی دستم داده بود دروغ چرا؟ گاهی بهش فکر می کنم انگار از یه کارت پستال دهه ی 40 بیرون اومده بود منم عاشق هرچی که از دهه ی چهل باشه تو بگو حالا هر چی

با زبونش لباشو خیس کرد گفتم الانه که پوستم جر واجر شه ولی اون فقط لباشو خیس کرد و رفت تو بحر تابلویی که انگار اونم تو بحر این رفته بود انگار داشتن یه ریز با هم حرف می زدن. من عاشق دهنهای مخفیم. دهنی که یه جای دیگه ست. تو کل بدنتو وارسی بکن پیداش نمی کنی یه چیز سیاره. خیلی نادرن کسایی که با نوک انگشتاشون حرف میزنن خداییشم قشنگ حرف میزنن در گاله شونو باز نمی کنن و هرچی از از اونجای نه بدترشون هست رو بریزن بیرون

از بحر تابلو که بیرون اومد یه نگاهیم به من کرد . بعد کلمات از پوستش شناور شدن تو هوا من دهنمو واز کردم و کلمه ها رو یکی یکی مزه مزه می کردم وفرو میدادم اون روز که تموم شد فهمیدم خود خودشه

نیم رخ که میشست نیمی آوار رنگ؛ گرگ و میش نفس و تابلوی سحر آمیز آبارا و ماهتاب بود. درارو تخته کردم. پرده ها رو کشیدم . دیگه هیچ کاری با دنیا نداشتم . اونی که باید رو به چنگ آورده بودم یه الماوده ی فرد . کسی که تو دنیا کاری به کلمه نداره یعنی اصلا به اونجاش نیست که یه متر زبونو چپوندن تو حلقش. یه بی اعتنایی منحصر به فرد به امکانی که میشه مث مور و ملخ ازش استفاده کرد. یه استغنای کمر شکن ؛ و همچو کسی رو تو به من نشون بده بگو تو آمریکاست تا من پای پیاده برم و پیداش کنم بگو تو برفای سیصد هزار منی هیمالیاست. بگو تو قوس کمر یوزپلنگی که تشنه خون آدمی زاده و قسم خورده سایه کسی که میبینه رو پاره پاره پاره کنه .من میرم؛ به شرافتم قسم می رم و از کمر اون لعنتی پیاده ش می کنم . قایمش می کنم زیر پوستم و از جنگ دوم جهانی هم عبورش می دم آشویتس و داخاو هم جلودارم نیستن. تو بگو کجاست باقیش با من

کنارم که دراز می کشید ناخناش که می خلید تو پوستم هزار بیشه ی رویا . ابتذال تموج رویارویی دو موج با آوای هوففففففف . ملاقات دو" تا" دقیقا دو" تا" آدم منظورم نیست دقیقا "تا "منظورمه تا دو تا

"دوست داشتم چوب بکنم لای آستین بعضیا اونایی که فک شون مث اونجاشون کار می کنه.اونایی که انگار یه بیرون روی مدام مشمئز کننده کسایی که به خودشون حق میدن راجع به هرچی حرف بزنن نظر بدن کسایی که تا دوتا کتاب می خونن زود باس برن مبال. از اونجاشون اسم آدمای مشهور میریزه . اونایی که فکن فقط فک فک فک فک ". اینا وقتی که خم می اومد میشست بین ابرواش تو پوستم مث مه فرو می رفت و مهی که باید از پوست من برمی خاست و جوابش می شد

از کلمات مزخرف اون بیرون بریده بودیم . کلماتی که آغشته به دود و ترافیک و خرده ریزای همبرگر لای دندونه. سرشو رو سینه م که می ذاشت یعنی که همیرون از تیواشین آربینوش کاویلاس روژنا و آفریک

انگشتامون ؛ ناخونامون؛ موهای زائدمون ؛ فاضلابمون ؛همه شون کلمات خاص خودشونو داشتن و هیچ کاری به کار ما دوتا نداشتن کار خودشونو می کردن مام کار خودمونو. دنیا قشنگ ترین روزاشو می گذروند. ساعت تو عسل قدم بر می داشت تقویم به سرش زده بود دو صفحه یکی پیش بره از یه روزایی مث برق و باد می گذشت و تا اون روز به خودش بجنبه عمرش طی شده بود. اونم چه روزای مهمی. مال چه آدمای مهمی . برای چه آدمای مهمی. بالاخره گاهی روزگار با آدم خوب تا می کنه باهات را میاد کلاشو بر میداره و میگه : مخلصم شما جون بخواه

ولی خب گاهی همه چیز روال عادیشو از سر میگیره این جور رفتار ها آدم خودشو میخاد و فکر نکن زمونه همون کسیه که همچین جنمی رو داره نه اشتباه نکن

یه صبح از خواب بیدار میشی و می بینی اون دهن خدایا اونهمه خوشگل مث غنچه ی تنگ؛ باید بزنی و دستشوییش بکنی

وقتی آه شکل دهانت را به خود میگیرد و خودت چیزی می شوی کف خواب آبهای شور و موجهای جوانم کو؟

hmmmm — Sun, 05 Apr 2009 12:04:02 GMT

خاطراتی که دوست داشتم داشتم 5

روزی که بابا رو به خاک سپردیم یه بند بارون می اومد . بابا رو مث یه دونه تو خاک کاشتیم .خاکی که گل شده بود و چلوپ و چالاپ پاها قاطی میشد با گلی که آمیخته با بارون و عرق یه خط می ساخت رو پیشونی برادرها و عموهام . بارون نهرای کوچیک و لاغر میساخت و می ذاشت امیدواربا شن که یه رشته ی در هم پیچان شن و نمی تونستن . درست مث رشته های روی گونه های ما. آره بابا رو مث یه دونه تو خاک کاشتیم بی اونکه امیدی به سر بر آوردن جوونه ای ؛ توی ما ریشه بزنه . گمونم خیام یه گوشه ای نشسته بود و به کوزه ای فکر می کرد که می تونست یه شاهکار باشه و تا روزی که قیامت بیاد و خاک رو به توبره بکشه می تونست تو یه حفاظ شیشه ای باشه مثلا تو موزه ی فلان؛ همه برن تو بحرش و انگشت به دهن بمونن . آره گمونم خیام یه گوشه ای نشسته بود و منتظر رباعی بعدیش بود

خیس و آبچکان برگشتیم . لباسهامون چسبیده بود به تنمون و گریه امونمونو بریده بود

ما پخش و پلا شدیم . مث یه تمدن نابود شده . مث یه سر زمین که تکه پاره و غارت شده بود و حرامی ها این و رو اونورش می پلکیدن .هرکدوممونو یکی ورداشت با خودش برد. خاله منو به دندون گرفت و برد خونه ش .

چشماشو به کم تر از خرما نمی تونستم تشبیه کنم. تمام نیرومو گرفته بود. می تونست با یه انگشت از رو زمین بلندم کنه پرت کنه هر گوشه ای که دوس داشته باشه . کافی بود عشقش بکشه دنیا کن فیکون شه .

می ذاشت موهاشو شونه کنم . می گفتم: کجاها سیر می کنی؟ دستاشو اینجوری اینجوری تو هوا می چرخوند جوری که فکر کنی یه دود آبی رنگ خوش رقص ترین حالت رو ریخته تو کمرش می ره دیدار یکی که عزیز ترین عزیز خداس . من یه بچه یتیم نجیب بودم. سرمو مینداختم پایین و عاشق می شدم

خاله می گفت : تو و تو اینجا بخوابین . تو و تو اینجا بخوابین . تو و تو اینجا بخوابین . من و پیرمرد هم اینجا می خوابیم . دستور واو به وا اجرا می شد . من سر سپرده ی خاله بودم وقتی " آسای " رو بغلم می خوابوند خودمو عزیز ترین عزیز خدا حس می کردم و می دونستم دود آبی با رقص ریخته ی تو کمرش میاد و منو می بره تو ابرایی که حتا به خواب کسی پا نذاشتن از یه دریایی بلن شدن که حتا اگه خودتو بکشی و نقشه رو واو به وا بگردی اصلا نقشه رو شخم بزنی عمرا پیداش نمی کنی حالا هی دست و پا بزن و تقلا کن

نقشه م این بود : وقتی همه به خواب رفتن من دستامو محکم حلقه می کنم دور کمرش به خودم می چسبونمش و بوش می کنم اما حیف؛ روزگار خامی و سر به هوایی بود و زود خوابم می برد و صبح با خالی دستهام از خواب بیدار می شدم

ساعتها غرق بود تو صدای لارا فابین : رودخانه های موزون . تکلم رویا . بارانهای موسمی . خطی از افق و سایه . می توان بکوب عاشق بود بکوب تا خود عصر . قلم می تواند بدود پاسوخته؛ دست سوخته بر کاغذ . می توانی دهان باز کنی و گلی بشکفد . می شود بیشتر از سنت بفهمی . غم انگیز است اما می شود . می توانی قسم بخوری که امشب نه؛ امشب خواب؛ آنقدر تن ندارد که بتواند حریفت شود .

عصر لارا فابین و عشق ؛ تو امان از نفس می افتادن و ظرفای نشسته دعوتت می کردن به فراموشی و چربی .

گفتم : زود خوابم می بره من آدم ضعیفی هستم

گفت : چرا لبامو به غنچه ی حشری تشبیه کردی ؟

گفتم : من صلاح خودمو نمی دونم وقتی میاد تو سینه م نمی تونم نگهش دارم زورت از من خیلی بیشتره

گفت : یکی از خواباتو برام تعریف می کنی . خوابی داری که من توش باشم ؟

گفتم : من خواب نمی بینم نمی دونم خواب چیه. گمونم من نمی خوابم میمیرم و گمون نکنم آدم مرده خواب هم ببینه و ادامه دادم : تو چرا هر لحظه یه شکلی هستی؟ من هنوز یه بچه یتیمم خودمو پس نگرفتم به من رحم کن . کور شدم من فقط تو رو می بینم به من رحم کن بذار امشب بیدار باشم

گفت : کاش فرانسه بلد بودم اون وقت حرفی می زدم که مث لا لالالالا شناور و هیواهار می شدی. کاش فرانسه بلد بودم من کلمه های نرم تری لازم دارم و می بینی که دستام خالیه

گفتم : به من رحم کن

پوستش توتون رو به یادم میاورد .یه مزرعه ی بزرگ توتون. یه مزرعه ی جوون ؛ که امیدداری زود به اون طلا برسه و بپیچیش لای برگی با زبون خیسش کنی و آتیشش کنی و بعد دودشو فرو بدی تا گم جای اندرونت اونجایی که پای هیچ احد الناسی بهش نرسیده و حالا آسای اولین احد الناس و آخرینشونه. مث یه کریستف کلمب راز نگهدار . کریسف کلمبی که این قاره رو برای تنهاییش کشف کرده یا اصلا اختراع کرده و طوق هیچ پادشاهی بر گردنش نیست یه کریستف کلمب عاشق

فارام می خوند : مس .مس. با سینی محکم و تسلا بخش. وقتی از تو می گویم. وقتی غروب رنگ مرباییش را باز می یابد . وقتی می توانی دریک گل دست کم برای یک دقیقه خیره بمانی و بعد ؛با خیال راحت بمیری . کلمات پراکنده؛ آدمهای یک تن و کشف ناشدنی؛ آدمهای سر به مهر؛ خاتم های اینجاش فیروزه آنجاش فیروزه . مس ؛ مربا و غروب . بیا و با رویاهام یکی شو. من فردا باز هم می آیم می توانی تا فردا نیرومند شوی ؟

تمدن ما خودشو بازپیدا کرد و منتظر روزهای گرم شدیم و لباسهای زمستانی رو فراموش کردیم

هوابباف و در پوستم غوطه خور موجهام را قد بلند تر کن در صدفت بخوابم و غوغا شوم ساحل را رها کن

hmmmm — Mon, 30 Mar 2009 18:52:36 GMT

انگشتم به کیبورد نمی رود

این کلمات ریخته را بردارم

بزنم به سفیدی روبرو

خطی بتپد

سطری بیاید

بدوی وسط حرفهام پابرهنه

این شکلی

چشمهایم را ببندم و بروم

با بالا و پایین رفتن کلمات

آیات

ب دل دل بزند

واو بیاید

برود

خر شود

یا هر چی

بی بابا بابا بی بی بی بی ای

اصلا منالیببسقققغهدئذلبیتنم

بخزی توی چیزی نشئگی

رگ رگ رگ رگ رگ رگ رگ شود جهان

کسی پابرهنه بد.ود توی ابرها

سراسیمه

یکی در دوقدمیت ایستاده باشد

مثلا مه باشد

لکه ی چایی جوشیده بر کاغذ

یا

یارو در ظل آفتاب منتظر دخترمدرسه ای چقدر تابستان و یک رودخانه

من بوی باغهای چای را بخواهم

گریبانی چاک و

بیاید

نور مانیتور بر صورتم بپاشد و ماه شوم

ماه

با خیسی م و آه اه

لبهایم را با نوک زبان خیس کنم

که نامت را صدا بزنم

و ارزشش را نداشته باشی عزیزم

جهان رگ رگ رگ رگ رگ رگ و

تیغ خام و ماده

گریه نکنم با کیبورد

فکر نکنم به زخمی

که هر روز آقاتر و شکیل تر می شود

دهان دره ها را ببندم

پناه نبرم به

بخواهم که

گریه نکنم با کیبورد

در خودم دستی ببرم و

این دریا امروز دیوانه ست

لگد می زند

با دندانهات بیا با ناخن بلندت اینجا گره ها گره ها گره ها گره ها گره ها گره ها گره ها گره ها گره ها

hmmmm — Thu, 26 Mar 2009 05:33:44 GMT

نه ؛ این ابر از سینه ی من نمی رود

مس ریخته ام در پوستت هجاها بلند باشند بالا باشند و بلند باشند مس ریخته در پوستت منم

hmmmm — Sun, 22 Mar 2009 18:45:24 GMT

غزال

گردن خم می کند

آب بخورد

از چشمه ی حیوان

از چشمه ای دو تیکه

شاید بهتر بود که می گفتیم

ببر

گردن خم می کند

آب بخورد

از چشمه ی حیوان

از چشمه ای دو تیکه

دو انگشت گوشت

دندانهای ببر در این راستاست

گاهی اما

غزال

بهتر حمله می برد

می آورد

با ورزاهامو و ابرهامو عایشه هامو تن تنننناهام و هاهاهاهاهاهامو همه هامو و درهمهاموازهمهام

hmmmm — Wed, 18 Mar 2009 07:07:05 GMT

( بهاریه)

فکر می کنم بهتره سرمونو بندازیم ژایین و وارد سال جدید بشیم بی هیچ حرفی چون این حرفا ممکنه بعدها ازش علیه ما استفاده بشه تو صیه اکید می کنم بی هیچ حرفی

درچارچوب محکمی تیره گون و لایعقل دهانها می جنبند و پاره ای از دور نمی آید حامله و بارانی

hmmmm — Mon, 16 Mar 2009 06:38:18 GMT

خاطراتی که دوست داشتم داشتم۴

از وقتی خاله اومده بود. سفر ما سپیده ی روز پانزدهم شروع می شد. ساعت چهار همه چی رو آماده میکردیم ساعت 5 دیگه تو بزرگراه بودیم؛ روی لاین خلوت و بی انتهامون. خاله میگفت ما ماهیای مخالف خوانیم. ملت از تعطیلات بر می گشتن اما ما ماهیای مخالف خوان تازه می رفتیم سفر. و این دقیقا کاریه که یه ماهی مخالف خوان واقعی باید انجام بده خلاف مسیر رودخونه باید شنا کنه و این کار هرکسی نیست . برنامه مون این بود که اول توی بزرگراه کمی ملتو تماشا میکردیم که مثل لشکری شکست خورده تو اتاقکهای بی نور و روزنشون راه میسپردن. حرکت لاکپشت وارشون یه قوز آورده بود تو پشتشون . دهانهای یه وریشون گردنهای شکسته شون ؛ خمیرای صورتشون؛ نشون میداد کاملا خسته ن و اکسیژن فت و فراوون بزرگراه تو ترافیک سنگین لاین درب و داغونشون هیچ مزه ای بهشون نمی ده. پلیسا هم تو لباسای مریضشون و واق واق خستگی نا پذیرشون صبح و سحر و از دست داده بودن. فکهای تازشونو دم بدم عوض می کردن تا ماشینی نتونه زیر آبی در بره . اونا من و خاله رو با حسرت نگاه می کردن که سرامون رو گردنامون قشنگ؛ سوار بود چشامون بیدار بیدار بیدار و لاین بی انتهامون تا آخر دنیا می رفت و از ازدحام آهن پاره های بی نور ورو زن خبری نداریم. خاله گفت : بسه بریم

بریم

خاله انگشت لغزاند و" آویشان" را پلی کرد . بی ازدحام و بی تحریر می خوند از زنی حرف میزد از زنی که اسم نداشت از زنی که از پاره ای مه و پاره ای ابر ساخته شده بود می تونست مث نسیم از سیم خاردار بگذره و حتا یه زخم تو بگو حتا یه زخم بر نداره توی این دنیای مزخرف تنها موجود آسیب ناپذیری بود که میشه شناخت و با انگشت نشونش داد. از آدمای آسیب ناپذیر اصلا خوشم نمیاد حس می کنم از چوب پنبه ساخته شدن از یه تیکه ی واقعی چوب پنبه . و شما فکر کن مثلا خوابیدن با یه چوب پنبه چه لطفی می تونه داشته باشه؟ و همصحبتی با یه چوب پنبه چه لذتی می تونه داشته باشه ؟ خاله هم با من موافق بود چون ورداشت و نوار آویشان رو از پنجره پرت کرد بیرون گفت : چوب پنبه نه

گفتم چوب پنبه نه

باد موهای خاله رو به هم می ریخت خاله گفت : موهام پشت سرم جمع کن

پریدم صندلی عقبو موهای خاله رو بافتم پشت سرش

خاله گفت : کجا رو داریم بریم ؟

گفتم دریا رو داریم ؟

باید بپرسیم

رسیدیم به یه قهوه خونه ی سر راهی خاله از قهوه خونه چی پرسید این دور و برا دریا هست

قهوه خونه چی چشاپر اشک شد گفت : دریا ؟

_ آره

_ گمونم اسمشو شنیدم بعد تکرار کرد : دریا دریا خدایا دریا

ازاون آدمای قحطی زده بود شیارای عمیقش دره های پرتش همه اینو نشون می دادن

حالا فهمیدم دریا همونی که .... و دستهاشو اینجوری کرد سرشو یه خورده عقب داد و پیچ و تابی آورد تو بدنش صدی دریا بلند شد همه استکان از دستا شون افتاد و آدمای سودایی روی زمینو انباشتن خاله م گفت : بریم

ماشینایی که از کنارمون می گذشتن رشته های بی شیله پیله ای از هوا بودن بعضی هام هم رنگای ناپخته ی شادی بودن که صدای پلیرشان حکایت از آوازه خوانی با رنگی تیره داشت که حنجره شو از سر راه پیدا کرده بود و پرده هارو سه تا سه تا پاره می کرد و جوری گام بر می داشت که انگار زمین همین چار قدم فکسنی اونه من گفتم خاله یکیو بذار که آواز مهجوری داشته باشه که یه نغمه ی مهجورو می خونه خاله گفت : ایسا خوبه ؟ ایسا یکی از اون آوازایی بود که بهشون میگن قدیم خیلی قدیم می تونی برگردی و همه ی گذشته تو واو به واو ببینی گذشته ای که از غبار بیرون اومده خودشو تکونده و مث چی جلوت وایساده صدای ایسا این شکلیه . اینجا و اونجا هنوز نشونی از لشکریان شکست خورده بود اونایی که خسته و پاکشان اتاقکهای نزارشون رو به دوش می کشیدن آدمایی که گذاشته بودن روزگار هر بلایی که دلش خواست سرشون بیاره پاک باخته هایی که چیزی برای باختن نداشتند دلشون عجیب قرص بود کسایی که جایی برای آسیب دیدن نداشتند فقط می خواستن برسن خونه هاشونو و چشماشونو ببندن

صدای سازی می اومد که دوتا سیم بیشتر نداشت و آوازه خوانی کولی که کوچه هاشو از دست داده بود در خونه و پنجره هاشونم کیپ تا کیپ بسته بود آواز می خواست از تن چوبی درها و اخم غلیظ پنجره ها تو بره اما نمی تونست خیلی غم انگیز بود خاله م گفت از درهای بسته متنفرم از طاق طاقی های بی پدر هم من منظورشو از طاق طاقی ها نفهمیدم و خاله م انگشت لغزاند بر استپ و گفت : گمونم همین روزاست که به دریا برسیم

رفتیم هتل و اتاق گرفتیم از اون هتل هایی بود که هرکی باید یه شب اونجا باشه خاله م گفت : مث یه نهنگ گشنه مه تو چی گفتم : مممممم من هم

خاله لباساشو عوض کرد تراش کتیبه های کهن گفتم تا حالا اینقدر صریح و رک ندیده بودمت گفت : منظورت پوست کنده ست ؟ گفتم نمی دونم ولی حس می کنم قبلا اصلا ندیدمت

_ تیکه هامو دوست داری ؟

_ مممم لابد

_ گفت قصد ندارم که بیشتر از این عاشقت کنم ؟

گفتم : خب همه چی همونطور که میخوایم پیش نمیره

خاله گفت : هوممممم آره دست هیشکی نیست

بعد من و خاله کلک یه نهنگو کندیم خاله م گفت : موبی دیک

تو شهر گشتی زدیم همه چند روز پیش فراموش کرده بودن شایدم بهتر اینه که بگیم چن روز پیش رو از دست داده بودن تو میدان شهر همه دور مانیتوری که تازه علم کرده بودن حلقه زده بودن انگشتای من تو انگشتای خاله حلقه شده بود مانیتور راجع به سگی سفید حرف میزد که سالهاست گم شده سگی که تو نی نی چشماش آدم می تونسته رنگای سرگشته شو به دست بیاره سگی که می تونسته از برنز ریخته بشه و وسط شهر قرارگاه دلهای رمان باشه من از دلهای رمان چیزی دستگیرم نشده خاله هم گفت هیچوقت دوست نداشتم سگی داشته باشم بهد یه لرزه ی خفیف افتاد تو تن خاله م که از انگشتاش ریخت تو انگشتای من مث یه خاطره ی دور و دراز و مربایی بود از اون گل درشتها همونی که آدمو به خاک سیاه میشونند همونایی که باید خیلی دنده پهن باشی که پودرت نکنند و نفرستنت هوا

شب برگشتیم هتل

خاله گفت: دریا چند کوچه پایین تره کافیه صبح کفشامونو پامون کنیم یه صبحونه بخوریم و بخوایم پنج دقیه با هم راه بیایم رسیدیم و چشمو دوخت به سقف کش و قوسی اومد و گفت : بیا کنار من دراز بکش گفت : تنها مردی هستی که بی ترس می تونم عاشقت باشم

گفتم خاله مث آتیش سیگاره که تو تاریکی مطلق سوسو می زنه اگه مث نور یه ستاره بود مشکلی نداشت اما مث نور آتیش یه سیگار می سوزونتم دوست دارم کله مو بتکونم اما نمی تونم میخوام تو یه زیر سیگاری خاموشش کنم ولی پیدا نمی کنم

خاله م قدری مکث کرد به دنیا گفت : یه لحظه ی وایسا خواهش می کنم یه لحظه بعد منو بغل کن گفت فکر کن خاله ت زیر سیگاریت ها ؟ باشه ؟ ها

بعد من و خاله دوتا قایق بی شکیب بودیم روی دریایی که چند کوچه پایین تر تو خواباش دست و پا می زد

خاله م گفت : تو می تونی به راحتی برگردی و سپیدم دم نخستینو با تمام جزییاتش به خاطر بیاری می تونی ببینیش که چطور کاهلانه و سودایی بالا میاد تو خیلی ازش دور نشدی اما من دقیایق و ساعتای زیادی رو تباه کردم کوچه های زیادی رو پاره کردم گذشته م مث غباری یادم میاد که روی همه چی ریخته باشه گفتم بیا به سپیده دم نخستین فکر نکنیم به کوچه های باقیمانده فکر کنیم به لاینمون که ..... خاله گفت : باید بریم دریا

دریا خیابان هجدهم زندگی می کرد

خیس و آبچکان برگشتیم هتل از بس با دریا حرف زده بودم باید فکهای جدیدی کار میذاشتیم کفالود و تشر خورده رفتیم تو بسترامون و تا صبح دریا توی سرمون موج می آورد و موج می برد موجا روی هم سوار می شدند اینقدر موج که تا خود فلک می رسید بعد گرومبی می ریخت پایین پوستمو شکاف بر می داشت و ما غیر اینکه صخره باشیم چاره ی دیگری نبود خاله پوستامونو هم می آورد و می گفت : مزه ش عجیبه گوشت تلخ تر شده و میگفت : صخره ی خوبی هستی

توی راه خاله م ماشینو نگه داشت دهن پلیرو بست و منو به سینه ش چسبوند گفت : بهم قول بده عاشق هر دختری شدی کمتر از من دوسش داشته باشی بهم قول بده حتا اگه این دختر خودم بودم قول می دی ؟

ممممم