چن تایی مث این قبلا با من اومده بودن خونه م . آدم میره براشون چایی بریزه مطمئنه اون دهن گل و گشاد برای همیشه بسته ست.  تو تو پوستت جا نمیشی حتا  از خوشحالی داری بال در میاری ولی  دهن لعنتیش شروع می کنه به جنبیدن. تو هنوز امیدواری که  این یه جنبش ساده ست؛ ولی فوران کلمه ست که میاد تو صورتت. آدم اعصابش خرد میشه. این زیبایی خیره کننده تا وقتی هیچی نگفته  همونطور رویایی  تو نظرت جلوه می کنه؛ نزدیکه جونتو فداش کنی ولی دهنش واز میشه و یه احمق کوفتی به کل احمقای کوفتی جهان اضافه میشه "کاش درشو گل می گرفتی"  این جمله ایه که در اوج نا امیدی خطاب به اونا میگم.

 با قدمهای نه چندان مطمئن رفتم براش چایی بریزم هر لحظه منتظر بودم بگه : تنهایی ؟ تنهایی حوصله ت سر نمیره ؟ تا من با نامیدی تمام بگم : کاش درشو گل می گرفتی . اون بگه در چی و؟ حتا جام بخوره . من دهن لعنتیشو بهش گوشزد کنم .

 چایی ریخته شد  چایی خورده شده ولی لام تا کام کلمه ای از دهنش بیرون نیومد آدمای تا اینجاشو هم دیده بودم: یه دختره ای که  پوست تیره ای داشت و می شد راحت با یه دورگه اشتباه بگیریش حتا میشد بهش بگی : هی دختر اون بابای سیات  فکر نمی کرده همچین شیرینکاریی بکنه و به دماغ دختره اشاره میکردی . اونم خیلی راحت تا اینجاش  اومد . البته اون روز گرمای عجیبی بود.  فکر کنم داشت خفه می شد برای همین گفت : میشه اون کولرو .... بعد اون جمله ی مشهور من "کاش درشو گل می گرفتی  "

من به کسی آوانس نمی دم  ولی اون شاید لیاقتشو داشت. ولی اون روز یکی از روزای سگیم بود بی جهت پاچه می گرفتم  و اونم بهانه ی کافی دستم داده بود دروغ چرا؟  گاهی بهش فکر می کنم  انگار از یه کارت پستال دهه ی 40 بیرون اومده بود منم عاشق هرچی که از دهه ی چهل باشه  تو بگو حالا هر چی

با زبونش لباشو خیس کرد گفتم الانه که پوستم جر واجر شه ولی اون فقط لباشو خیس کرد  و رفت تو بحر تابلویی که انگار اونم تو بحر این رفته بود انگار داشتن یه ریز با هم حرف می زدن.  من عاشق دهنهای مخفیم.  دهنی که یه جای دیگه ست.  تو کل بدنتو وارسی بکن پیداش نمی کنی یه چیز سیاره.  خیلی نادرن کسایی که با نوک انگشتاشون حرف میزنن خداییشم قشنگ حرف میزنن در گاله شونو باز نمی کنن و هرچی از از اونجای نه بدترشون  هست رو بریزن بیرون

از بحر تابلو که بیرون اومد یه نگاهیم به من کرد . بعد کلمات از پوستش شناور شدن تو هوا  من دهنمو واز کردم و کلمه ها رو یکی یکی مزه مزه می کردم  وفرو میدادم  اون روز که تموم شد فهمیدم خود خودشه

نیم رخ که میشست  نیمی آوار رنگ؛ گرگ و میش نفس و تابلوی سحر آمیز آبارا و ماهتاب بود. درارو تخته کردم. پرده ها رو کشیدم . دیگه هیچ کاری با دنیا نداشتم . اونی که باید رو به چنگ  آورده بودم یه الماوده ی فرد . کسی که تو دنیا کاری به کلمه نداره  یعنی اصلا به اونجاش نیست که یه متر زبونو چپوندن تو حلقش. یه بی اعتنایی منحصر به فرد به امکانی که میشه مث مور و ملخ ازش استفاده کرد. یه استغنای کمر شکن ؛ و همچو کسی رو تو به من نشون بده بگو تو آمریکاست تا من پای پیاده برم و پیداش کنم بگو تو برفای سیصد هزار منی هیمالیاست. بگو تو قوس کمر یوزپلنگی که تشنه خون آدمی زاده و قسم خورده سایه کسی که میبینه رو پاره پاره پاره کنه .من میرم؛ به شرافتم قسم می رم و از کمر اون لعنتی پیاده ش می کنم . قایمش می کنم زیر پوستم و از جنگ دوم جهانی هم عبورش می دم آشویتس و داخاو هم جلودارم نیستن. تو بگو کجاست باقیش با من

کنارم که دراز می کشید ناخناش که می خلید تو پوستم  هزار بیشه ی رویا . ابتذال تموج  رویارویی دو موج  با آوای هوففففففف . ملاقات  دو" تا" دقیقا دو" تا"  آدم منظورم نیست دقیقا "تا "منظورمه  تا دو تا

"دوست داشتم چوب بکنم لای آستین بعضیا اونایی که فک شون مث اونجاشون کار می کنه.اونایی که انگار یه بیرون روی مدام مشمئز کننده  کسایی که به خودشون حق میدن راجع به هرچی حرف بزنن نظر بدن  کسایی که تا دوتا کتاب می خونن زود باس برن مبال. از اونجاشون اسم آدمای مشهور میریزه . اونایی که فکن فقط فک  فک فک فک ".  اینا وقتی که خم می اومد میشست بین ابرواش تو پوستم مث مه فرو می رفت و مهی که باید از پوست من برمی خاست و جوابش می شد

از کلمات مزخرف اون بیرون بریده بودیم . کلماتی که آغشته به دود و ترافیک و خرده ریزای همبرگر لای دندونه. سرشو رو سینه م که می ذاشت یعنی که همیرون از تیواشین آربینوش کاویلاس روژنا و آفریک

انگشتامون ؛ ناخونامون؛ موهای زائدمون ؛ فاضلابمون ؛همه شون کلمات خاص خودشونو داشتن و هیچ  کاری به کار ما دوتا نداشتن کار خودشونو می کردن مام کار خودمونو. دنیا قشنگ ترین روزاشو می گذروند.  ساعت  تو عسل قدم بر می داشت تقویم به سرش زده بود دو صفحه یکی پیش بره  از یه روزایی مث برق و باد می گذشت و تا اون روز به خودش بجنبه عمرش طی شده بود. اونم چه روزای مهمی.  مال چه آدمای مهمی . برای چه آدمای مهمی. بالاخره گاهی روزگار با آدم خوب تا می کنه باهات را میاد کلاشو بر میداره و میگه : مخلصم شما جون بخواه

ولی خب گاهی همه چیز روال عادیشو از سر میگیره  این جور رفتار ها آدم خودشو میخاد و فکر نکن زمونه همون کسیه که همچین جنمی رو داره نه اشتباه نکن

یه صبح از خواب بیدار میشی و می بینی اون دهن خدایا اونهمه خوشگل مث غنچه ی تنگ؛ باید بزنی و دستشوییش بکنی