خاطراتی که دوست داشتم داشتم۴

از وقتی خاله اومده بود. سفر ما سپیده ی روز پانزدهم شروع می شد. ساعت چهار همه چی رو آماده میکردیم ساعت 5 دیگه تو بزرگراه بودیم؛ روی لاین خلوت و بی انتهامون. خاله میگفت ما ماهیای مخالف خوانیم. ملت از تعطیلات بر می گشتن اما ما ماهیای مخالف خوان تازه می رفتیم سفر. و این دقیقا کاریه که یه ماهی مخالف خوان واقعی باید انجام بده خلاف مسیر رودخونه باید شنا کنه و این کار هرکسی نیست . برنامه مون این بود که اول توی بزرگراه کمی ملتو تماشا میکردیم که مثل لشکری شکست خورده تو اتاقکهای بی نور و روزنشون راه میسپردن. حرکت لاکپشت وارشون یه قوز آورده بود تو پشتشون . دهانهای یه وریشون گردنهای شکسته شون ؛ خمیرای صورتشون؛ نشون میداد کاملا خسته ن و اکسیژن فت و فراوون بزرگراه تو ترافیک سنگین لاین درب و داغونشون هیچ مزه ای بهشون نمی ده. پلیسا هم تو لباسای مریضشون و واق واق خستگی نا پذیرشون صبح و سحر و از دست داده بودن. فکهای تازشونو دم بدم عوض می کردن تا ماشینی نتونه زیر آبی در بره . اونا من و خاله رو با حسرت نگاه می کردن که سرامون رو گردنامون قشنگ؛ سوار بود چشامون بیدار بیدار بیدار و لاین بی انتهامون تا آخر دنیا می رفت و از ازدحام آهن پاره های بی نور ورو زن خبری نداریم. خاله گفت : بسه بریم

بریم

خاله انگشت لغزاند و" آویشان" را پلی کرد . بی ازدحام و بی تحریر می خوند از زنی حرف میزد از زنی که اسم نداشت از زنی که از پاره ای مه و پاره ای ابر ساخته شده بود می تونست مث نسیم از سیم خاردار بگذره و حتا یه زخم تو بگو حتا یه زخم بر نداره توی این دنیای مزخرف تنها موجود آسیب ناپذیری بود که میشه شناخت و با انگشت نشونش داد. از آدمای آسیب ناپذیر اصلا خوشم نمیاد حس می کنم از چوب پنبه ساخته شدن از یه تیکه ی واقعی چوب پنبه . و شما فکر کن مثلا خوابیدن با یه چوب پنبه چه لطفی می تونه داشته باشه؟ و همصحبتی با یه چوب پنبه چه لذتی می تونه داشته باشه ؟ خاله هم با من موافق بود چون ورداشت و نوار آویشان رو از پنجره پرت کرد بیرون گفت : چوب پنبه نه

گفتم چوب پنبه نه

باد موهای خاله رو به هم می ریخت خاله گفت : موهام پشت سرم جمع کن

پریدم صندلی عقبو موهای خاله رو بافتم پشت سرش

خاله گفت : کجا رو داریم بریم ؟

گفتم دریا رو داریم ؟

باید بپرسیم

رسیدیم به یه قهوه خونه ی سر راهی خاله از قهوه خونه چی پرسید این دور و برا دریا هست

قهوه خونه چی چشاپر اشک شد گفت : دریا ؟

_ آره

_ گمونم اسمشو شنیدم بعد تکرار کرد : دریا دریا خدایا دریا

ازاون آدمای قحطی زده بود شیارای عمیقش دره های پرتش همه اینو نشون می دادن

حالا فهمیدم دریا همونی که .... و دستهاشو اینجوری کرد سرشو یه خورده عقب داد و پیچ و تابی آورد تو بدنش صدی دریا بلند شد همه استکان از دستا شون افتاد و آدمای سودایی روی زمینو انباشتن خاله م گفت : بریم

ماشینایی که از کنارمون می گذشتن رشته های بی شیله پیله ای از هوا بودن بعضی هام هم رنگای ناپخته ی شادی بودن که صدای پلیرشان حکایت از آوازه خوانی با رنگی تیره داشت که حنجره شو از سر راه پیدا کرده بود و پرده هارو سه تا سه تا پاره می کرد و جوری گام بر می داشت که انگار زمین همین چار قدم فکسنی اونه من گفتم خاله یکیو بذار که آواز مهجوری داشته باشه که یه نغمه ی مهجورو می خونه خاله گفت : ایسا خوبه ؟ ایسا یکی از اون آوازایی بود که بهشون میگن قدیم خیلی قدیم می تونی برگردی و همه ی گذشته تو واو به واو ببینی گذشته ای که از غبار بیرون اومده خودشو تکونده و مث چی جلوت وایساده صدای ایسا این شکلیه . اینجا و اونجا هنوز نشونی از لشکریان شکست خورده بود اونایی که خسته و پاکشان اتاقکهای نزارشون رو به دوش می کشیدن آدمایی که گذاشته بودن روزگار هر بلایی که دلش خواست سرشون بیاره پاک باخته هایی که چیزی برای باختن نداشتند دلشون عجیب قرص بود کسایی که جایی برای آسیب دیدن نداشتند فقط می خواستن برسن خونه هاشونو و چشماشونو ببندن

صدای سازی می اومد که دوتا سیم بیشتر نداشت و آوازه خوانی کولی که کوچه هاشو از دست داده بود در خونه و پنجره هاشونم کیپ تا کیپ بسته بود آواز می خواست از تن چوبی درها و اخم غلیظ پنجره ها تو بره اما نمی تونست خیلی غم انگیز بود خاله م گفت از درهای بسته متنفرم از طاق طاقی های بی پدر هم من منظورشو از طاق طاقی ها نفهمیدم و خاله م انگشت لغزاند بر استپ و گفت : گمونم همین روزاست که به دریا برسیم

رفتیم هتل و اتاق گرفتیم از اون هتل هایی بود که هرکی باید یه شب اونجا باشه خاله م گفت : مث یه نهنگ گشنه مه تو چی گفتم : مممممم من هم

خاله لباساشو عوض کرد تراش کتیبه های کهن گفتم تا حالا اینقدر صریح و رک ندیده بودمت گفت : منظورت پوست کنده ست ؟ گفتم نمی دونم ولی حس می کنم قبلا اصلا ندیدمت

_ تیکه هامو دوست داری ؟

_ مممم لابد

_ گفت قصد ندارم که بیشتر از این عاشقت کنم ؟

گفتم : خب همه چی همونطور که میخوایم پیش نمیره

خاله گفت : هوممممم آره دست هیشکی نیست

بعد من و خاله کلک یه نهنگو کندیم خاله م گفت : موبی دیک

تو شهر گشتی زدیم همه چند روز پیش فراموش کرده بودن شایدم بهتر اینه که بگیم چن روز پیش رو از دست داده بودن تو میدان شهر همه دور مانیتوری که تازه علم کرده بودن حلقه زده بودن انگشتای من تو انگشتای خاله حلقه شده بود مانیتور راجع به سگی سفید حرف میزد که سالهاست گم شده سگی که تو نی نی چشماش آدم می تونسته رنگای سرگشته شو به دست بیاره سگی که می تونسته از برنز ریخته بشه و وسط شهر قرارگاه دلهای رمان باشه من از دلهای رمان چیزی دستگیرم نشده خاله هم گفت هیچوقت دوست نداشتم سگی داشته باشم بهد یه لرزه ی خفیف افتاد تو تن خاله م که از انگشتاش ریخت تو انگشتای من مث یه خاطره ی دور و دراز و مربایی بود از اون گل درشتها همونی که آدمو به خاک سیاه میشونند همونایی که باید خیلی دنده پهن باشی که پودرت نکنند و نفرستنت هوا

شب برگشتیم هتل

خاله گفت: دریا چند کوچه پایین تره کافیه صبح کفشامونو پامون کنیم یه صبحونه بخوریم و بخوایم پنج دقیه با هم راه بیایم رسیدیم و چشمو دوخت به سقف کش و قوسی اومد و گفت : بیا کنار من دراز بکش گفت : تنها مردی هستی که بی ترس می تونم عاشقت باشم

گفتم خاله مث آتیش سیگاره که تو تاریکی مطلق سوسو می زنه اگه مث نور یه ستاره بود مشکلی نداشت اما مث نور آتیش یه سیگار می سوزونتم دوست دارم کله مو بتکونم اما نمی تونم میخوام تو یه زیر سیگاری خاموشش کنم ولی پیدا نمی کنم

خاله م قدری مکث کرد به دنیا گفت : یه لحظه ی وایسا خواهش می کنم یه لحظه بعد منو بغل کن گفت فکر کن خاله ت زیر سیگاریت ها ؟ باشه ؟ ها

بعد من و خاله دوتا قایق بی شکیب بودیم روی دریایی که چند کوچه پایین تر تو خواباش دست و پا می زد

خاله م گفت : تو می تونی به راحتی برگردی و سپیدم دم نخستینو با تمام جزییاتش به خاطر بیاری می تونی ببینیش که چطور کاهلانه و سودایی بالا میاد تو خیلی ازش دور نشدی اما من دقیایق و ساعتای زیادی رو تباه کردم کوچه های زیادی رو پاره کردم گذشته م مث غباری یادم میاد که روی همه چی ریخته باشه گفتم بیا به سپیده دم نخستین فکر نکنیم به کوچه های باقیمانده فکر کنیم به لاینمون که ..... خاله گفت : باید بریم دریا

دریا خیابان هجدهم زندگی می کرد

خیس و آبچکان برگشتیم هتل از بس با دریا حرف زده بودم باید فکهای جدیدی کار میذاشتیم کفالود و تشر خورده رفتیم تو بسترامون و تا صبح دریا توی سرمون موج می آورد و موج می برد موجا روی هم سوار می شدند اینقدر موج که تا خود فلک می رسید بعد گرومبی می ریخت پایین پوستمو شکاف بر می داشت و ما غیر اینکه صخره باشیم چاره ی دیگری نبود خاله پوستامونو هم می آورد و می گفت : مزه ش عجیبه گوشت تلخ تر شده و میگفت : صخره ی خوبی هستی

توی راه خاله م ماشینو نگه داشت دهن پلیرو بست و منو به سینه ش چسبوند گفت : بهم قول بده عاشق هر دختری شدی کمتر از من دوسش داشته باشی بهم قول بده حتا اگه این دختر خودم بودم قول می دی ؟

ممممم