من فقط با صدای تو گریه می کنم وقتی تو بخونی من دلم میشکنه. فقط صدای تو رو من تاثیر داره

اگه امسالم نخونم که به احتمال قوی همینطور خواهد بود میشه سه سال . سه ساله که نمی خونم . نمی دونم چطور شد چرا گذاشتم کنار ؟..

داداشم نوحه خون قهاریه از اون صداهایی که خیلی ساله که ازشون میگذره وازاون صداهای کهن و دوست داشتنی که ملت بهشون بهش عادت کردن اون روزا من خیلی کوچیک بودم و دوس داشتم منم مث داداشم بخونم و برم پشت میکروفون و مردمو به هیجان بیارم_ قبلا از اون یادمه وقتی خیلی کوچیک تر بودم خونه ی یکی از فامیلامون تلویزیون چارده اینچ سیا سفیدشون داشت یه ترانه از هایده پخش میکرد من هنوز نمی دونستم هایده کیه چی بوده به نظرم تپل و خوشگل اومد نمی دونستم از یکی از شبکه های عراق پخش میشه بدجور منو گرفت اون روز وقتی اومدم بیرون سعی کردم مث اون بخونم نمی دونم موفق شدم یا نه ولی حس خیلی خوبی داشتم خیلی خوب الان اون دقیقه اون حس دقیق یادمه حتا حالت صورت خودمم یادمه که اون لحظه یه عینکم رو چشام بود _ عینکی نبوده و نیستم ولی اون روز این جوری بودم _ از اون روز به بعد می رفتم خونه ی فامیلمون که هایده رو ببینم ولی دیگه کم پیش میومد ببینمش یادش به خیر.

حالا میخواستم مث داداشم نوحه بخونم داداشم گاهی تو خونه تمرین می کرد و می گفت : حسین گم شده م ای رودم ای رود

نهال خم شده م ای رودم ای رود و دستاش و تکون میداد

قشنگ میخوند و من تصمیم گرفتم اینو بخونم نوشتم که بخونمش . داداشم دیگه برا خودش صدایی شده بود و از این ور و اونور دعوتش می کردن که بره براشون بخونه . به هر حال من داداش اون بودم و باید به تکیه خودمون یه رونقی می دادم

یه شب که نمی دونم سوم بود چارم بود یا پنجم .رفتم و نوبت گرفتم که بخونم یه آقایی بود که متن نوحه هارو چک میکرد بعد اجازه میداد بخونی البته فقط مال ما بچه ها رو چک میکرد اونایی که بزرگ بودن می رفتن و می خوندن و هیشکیم ازشون چیزی نمی پرسید و نوحه هاشونو نگاه نمی کرد یاروئه بهم گفت : نه این خوب نیست و نمی تونی بخونی اما من پیچوندمش و رفتم پشت میکروفون شروع کردم به خوندن: حسین گم شده م ای رودم ای رود

نهال خم شده م ای رودم ای رود

چلپ چلوپ چاااپ چلووپ چلپ چلوپ

یکی میگفت : کی میکروفونو داده دست این بچه بابا بلد نیست بخونه

بده یکی دیگه بخونه

نظمو به هم ریخت بچه بازی که نیست

خراب کردم نمی دونم چی به سرم اومد گیج و منگ بودم هیچ حسی نداشتم نه ناراحت بودم نه خوشحال نه هیچی اون شب تا صبح خوابم نبرد از غصه؛ ولی دروغ چرا؟ دو ساعت دیرتراز وقت معمول خوابم برد بعد از اون اگه میکروفونی از این کوچه رد می شد من می رفتم چند کوچه اونطرفتر رامو می گرفتم و می زدم به چاک

یه گروه سرود داشتیم من تکخوان نبودم در حالیکه من باید تکخوان می بودم اون تکخوانه قبلا نوحه خونده بود و خوب هم خونده بود ولی من خراب کرده بودم پس حقش بود. تازه اون شعری که خونده بود و معلم ادبیاتمون براش سروده بود تا این حد... ولی من چی ؟

یه بار که با گروه سرودمون رفته بودیم یه جایی که خانه ی موسیقی یا کانون پرورشی کودکان و نوجوانان یا حالاهر چی بود و اونجا بعضیا می اومدن سنتور می زدن تار می نواختند یا سازای دیگه _ آخه تازگی سنتور آزاد شده بود تا رو سه تارهم تازه سرو کله شون پیدا شده بود اونم تو شهر ما که تا خرخره تو مذهب و جنگ بود _.یکی دو تا جوون اونجام بودند غیر از یه پیرمرد ویلون زن چه ویلون زنی همه ش خارج می زد جوونا پرسیدن کی تکخونه و اون گفت من بهش گفتن بخون و اون خوند ازش پرسیدن غیر این چی بلدی بخونی و اون بلد نبود و من بودم من گفتم من بلدم مهرزاد کاظمی بخونم : ای ساربان آهسته ران کارام جانم می رود

وان دل که با خود داشتم با دلستانم می رود خیلی خوششون اومد یک هیچ به سود من یکی دو تصنیف دیگه م خوندم که با ساز همرام اومدن و من خارج می خوندم ولی خیلی عالی بود حس عزیزی بود وقتی برگشتم مدرسه اصلا ناراحت نبودم که تکخوان نبودم تازه اگه میگفتن هم نمی شدم

تازه کویتی پور باب شده بود و نوارشم اومده بود بیرون. این ور و اونور گوش کرده بودم و برای دوستام می خوندم : عمه جان اینجا کجاست

خاک این صحرا چرا عمه میریزی به سر

می زنی بر سینه و میکشی آه از جگر

یکی از دوستام که خیلی مذهبی بود که هنوز هست که هنوز ..... تشویقم میکرد بخونم ولی مگه مریضم که بخوام خودمو مضحکه ی عام و خاص کنم نع

آخرین نفری بود که نوحه میخوند دیگه 10 نفری نمونده بودن تابستون بود و تو حیاط حسینیه سینه زنی برگزار می شد من کنارش وایساده بودم . تموم کرد و سریع میکروفونو داد دستم نمی دونم چی شد که خوندم :

عمه جان اینجا کجاست

سرم پایین بود و گرم شده بودم کسیم میکروفونو از دستم نگرفت و فقط صدای منظم سینه زنیو می شنیدم سرم پایین بود و فقط جلوی پامو می دیدم وقتی نوحه خونیم تموم شد ؛ سرمو که بلند کردم حیاط حسینیه پر از آدمایی بود که برگشته بودن حسینیه رو دیوار حیاط حسینیه هم آدم نشسته بود و سینه می زدند صحنه ی عجیبی بود نمی دونستم چه حالی دارم هیچ حسی نداشتم پسر عموم گفت : حسین گل کاشتی پسر و بوسه بارونم کرد

نمی دونستم اینقد قشنگ میخونی

نگاههای متحیرشون الان جلو چشامه بقیه هم اومدن و بوسیدنم و رو شونه شون سوار کردن مث یه قهرمان

بعد فهمیدم بعضیها که کلید و انداخته بودن تو قفل در حیاط که تقی بازشه برن تو بستراشونو تا صبح حتا پلکم نزنن صدامو که از بلندگو شنیده بودن بر گشته بودند کسایی که شنیده بودن برگشته بودن میگفتن وقتی می خوندم حرکاتم یه چیزی تو مایه های رقص بوده مث مه مث موج مث حالا هرچی دستام تکون می خوردن و سایه م یه دیقه ساکت ننشسته اون شب خوابم نبرد ولی دروغ چرا دوساعت دیرتر از معمول خوابم برد بعد دیگه این قصه ادامه پیدا کرد من بزرگتر می شدم و پخته تر الحان جدید نغمات جدید شعرای خودم همیشه یه چیز تازه ای هر محرم داشتم که رو کنم

قصه راجع به این موضوع زیاده که شاید بعدها نوشتم

و .....

الان سه سال میشه که گذاشتم کنار حسینیه ی ما یه مسجد ساخته شده که اونجا مراسم برگزار میشه ولی خوشحالم که خاطره ی خوشی از مداحیهام تو ذهن مردمه گاهی یه حرفایی میشنوم که دگرگونم میکنه وقتی یکی صادقانه میگه صدام خودم چه تاثیری روش داشتم حالم خوب میشه واقعا خوشحال میشم شاید امسال .... آدمی موجود عجیبیه

حالا من اینجا این شعرا............