نور انگار که از یک فیلتر قرمز بتابد روی همه چیز ؛ همه چیز که در مایعی قرمز و شاید هم لزج شناور باشد ؛ اینجور بود ؛ نمی دانم چقدر طول کشید چند سال چند روز چند ماه هرچند میدانم چند ماهی بیشتر  نیست ولی خب آنقدرها هم که ساده به نظر می آید ساده نیست این روند خیلی پیچیده تراز آنیست که همه فکر می کنیم

 بعد از آن رنگهای دیگری آمد تا خودم را بیرون کشیدم یا بهتراست بگویم کشیدندم بیرون چه ها که بر من نگذشت

تنگهسخت ترین مرحله بود تا حالا پوست تخم مرغی را شکافته اید  که بیایید بیرون ؟توی آن فضای بیضی شکل شما یک جوجه ی بی نوا هستید با نوک ضعیف با بالهای خیس و شکننده اشک می آید توی چشمتان جمع میشود یک بغض لعنتی هم توی گلویتان فقط با ترس می توانید خودتان را نجات دهید تا یک کف دست هوای آزاد فرو دهید توی ریه هاتان حالا این پوسته ی تخم مرغ و آن زندان بیضی شکل و غدار سراسر گوشت و عصب و خون باشد دیگر بدتر شما هرچقدر هم بترسید افاقه نمی کند باید ترسی دیگر از بیرون هم به شما کمک کند تنها ترسی چند نفره و کشنده میتواند یک کف دست هوای تازه به شما هدیه کند تا فرو دهید توی ریه هاتان تازه این اول ماجراست همین که پا گذاشتید  بیرون از این سرای بیضی و تخم مرغی پا می گذارید در دنیایی دیگر و می بینید چیزی که انتظارتان را می کشد کف چوبی اتاقیست یا کف سرامیکیش یا هرکف دیگری   دنیایی وارون با سر آمده اید توی شکم یک دنیای دیوانه  که کف چوبیش یا سرامیکیش تشنه ی خون است و شما مثل ماهی لیزی بال بال بال میزنید پاهایت  دست آدمهاییست که کله و پا و ناموزون نمی دانند چقدر زیر پایشان خالیست که چقدر به یک کف دست کف چوبی خشک و تشنه به خون نیازمندند آدمهای معلق که بر عکس تو سر در ابرهای دیگری دارند  چهره شان پشت روبندی پنهانست دارند لبخند می زنند شاید هم چشمهاشان پر اشک شده  ترسهایی که که کله پا و معلق دارند نگاه می کنند به یک جسم مایع وار و حساس

 چیزهایی که بر شما میبارند شاید اینها باشند : دندانه های وهم رویاهای سه گوش کف خشن زندگی بر آمدن از قرمزی تیره و لایدارکون ریخته تنها و ماه و چه و چه چه و چه و چه و چه و چه

چیزی از گلویت بیرون می جهد چیزی که گریه نام دارد و تو با گریه نخستین شروع می کنی م3ثل هزاران دیگر مثل صدها هزار دیگری که با گریه شروع کرده اند مثل میلیاردهای دیگر هنوز یک ترس قوام نیامده و خامی می توان دوستت داشت و امیدی داشت می توان گفت : آره تو ناصیه ش .......

 میبینی که دره لی و تنها آمده ای نشسته ای تو دامان کسی که هنوز از او چیزی نمی دانی که چهره اش تازه ست که چسبیده ای به جداره اش نمی دانی کسی است که مثل پوسته ی تخم مرغی شکافته ایش و او در خیون رژان لبخند عصبی و متشنجش را بر پیشانی خیس و تبدارت می کارد

آن رشته ی دراز و مغذی را که بریدند آه آن رشته را که با زخمی از تو گرفتند دنیایت را هوایت را

 ترسها کم کم شکلشان تغییر می کند

کم کم

در دیوانه پا گذاشته ای