( جنگ بود دیگر )

شبها همچنان صدای لاوه لاوه لاوه های بی حاصل از خانه ها بلند است زنان با سینه های خیس از شیر  که جامه هاشان را لک انداخته دهانهای کوچک و تاریکشان را باز می کنند و میخوانند : لاوه لاوه ای روله ی شرینم  و چند قدم  نرفته به گریه می افتند گافاره ها از حرکت باز می مانند و مادران سرشان بر سینه شان خم می شود و شیر متهورانه و بی ملاحظه از سینه شان شتک میزند به در و دیوار؛ بعد دوباره لاوه لاوه شان را از سر میگیرند.  من این ساعت در آغوش رقصانم . رقصان از پوستم کنده نمی شود و خوشحالم که زخم هم از من جدایش نمی کند  رقصان هنوز در من قوام نیامده اما بوی مطبوعی دارد  پناهگاهیست که می توانی به آن بخزی و جنگ را فراموش کنی

 صبح که از خواب بیدار شدیم  با منظره ای غریب و تازه روبرو شدیم  در خیابانهامان آدمهایی ژنده پوش و سوگوار در حرکت بودند که مانند کوران راه می رفتند و مقصدشان را نمی دانستند  کورمال کورمال  دنبال کف دستی سایه می گشتند تا در آن بخزند و بر سرنوشت تاریکشان گریه کنند مردم من ابتدا از پنجره های نومید و کوچکشان این منظره را تماشا می کردند  سپس از خانه هایشان بیرون آمدند و از نزدیکتر شاهد رنج و حرمان این مردمان بی نوا و دردمند شدند آنان به زبان دشمنانمان تکلم میکردند. بازبان آنان می گریستند با زبان آنان طلب رحمت میکردند وبا زبان مواج و سحرانگیزشان مارا عاشق خویش می ساختند

من و ییشا و سیبین و تابان نزدیک می شدیم به این مردم سوگوار دست می کشیدیم بر سر و موی آنان  سعی میکردیم دشمنانمان را از نزدیک بشناسیم و لمس کنیم  وقتی دشمنانمان را لمس می کردیم چشمهایشان از اشک آکنده می شد و مارا سپاس می گفتند ما ناخواسته آنانرا نوازش می کردیم و از لمس دشمنانمان غرق حیرت و سرگردانی می شدیم  گیسوی زن دشمنم را نوازش کردم  موهاش شب خالص بود با چهره ای مهتابی و رنگ پریده  چشمهایش را بسته بود انگار که داشتم بر زخم عمیقی که از همه پنهان ساخته بود مرهم می گذاشتم : آهسته گفت : سینابی تابیشتا هاویرم دوست داشتم معنایش این باشد : مردم باش مردم باش  اما من برای این منظور سالهای زیادی پیش رو داشتم که باید آنهارا به سرعت باد و برق پشت سر می گذاشتم با خودم گفتم : خردسالی چیز گندیست  زن لبخند زد و دوباره گفت  سینابی تابیشتا هاویرم سرم را به علامت تایید تکان تکان دادم

زن رو به من کرد و با لهجه ای غلیظ و سودایی گفت : ما از همیم از هم  و اشاره کرد به پوست مهتابیش  و اشاره کرد به پوست مس فام من  دست گذاشت روی سینه ام گوش چسباند به طرف چپ من و دوباره گفت : از همیم  از هم  گفت : از یک پوست و اشاره کرد به پوستش  ازیک استخوان و استخوان ساعدش را نشان داد من گفتم : از همیم از هم با همان لهجه ی زیبا و غلیظ و سودایی خنده تمام چهره ی زن را در برگرفت مثل آفتاب که صلوه ظهر یک تن سایه نمی گذارد خندیم مثل آفتاب صلوه ظهر

به زن گفتم : رقصان  رقصان  زن زمزمه کرد رقصان رقصان  انگار با تکرار این نام خطوط درهم برهم ذهنش رمق میگرفتند و تمام توانشان را به کار می برند تا هندسه ای بسازند با چشمانی سیاه اندامی موزون و گیسوانی ریخته بر شانه ها  و انحناها و قوسها زن دوباره گفت : رقصان  رقصان و خطوط بنیروتر و بسامان تر می شدند زن دوباره گفت : رقصان رقصان  گفتم رقصان رقصان چشمهایم به اشک نشسته بود

مردم من دشمنانمان را به خانه هایشان آوردند آنان را از زخم و مصیبت شستند به آنان غذا دادند و حتا نامشان را هم پرسیدند  دشمنانمان مارا بسیار سپاس گفتند  و سعی میکردند چشمشان به زخمهای ما نیفتد نگاهشان را میدزدیدن ما هم بر زخمهایمان پارچه های سفیدی انداختیم تا میهمانانمان شرمنده نباشند 

روی دیوار میهمانان مندرس و وحشت خورده مان را کشیدیم من در این نقاشی طولانی دنبال رقصان می گشتم خط به خط و قوس به قوس و انحنا به انحنا  نقاشیهارا کاویدم و امیدوار بودم  که رقصان را بیایم اما از رقصان بر دیوار کسل و خسته چیزی پیدا نکردم  روز بعد هم با امیدی نوپا و خستگی ناپذیر به دیوار نگاه کردم  دنبال نشانه ای از رقصان اما باز هم درغ از یک خط یا انحنا با یقینی شکننده به خانه بر گشتم  روز بعد دوباره خودم را به دیوار رساندم  وقتی آن طرح گیج خورده و مضطرب را دیدم قرار از دست دادم و دریک غرق شدگی ناگهانی  خودم را به دست امواج بلند  سودا سپردم  وقتی به خودم آمدم شب شده بود و من با چشمانی نمناک داشم خیره خیره رقصان گیج خورده و مضطرب  را بر دیوار نگاه میکردم

سعی کردم بفهمم این نقاشی را چه کسی یر تن دیوار حک کرده  خطوط  خام و اندکی اغراق آمیز بودند خطوط در کمرگاه تبدیل به رودخانه ای عصبی و مهار ناپذیر می شدند و وقتی به رانها ختم می شدند قرار از کف می دادند  و از ادامه سر باز می زدند اما با اصرار و شاید اجباری شلاق کش  مجبور بودند کارشان را تا آخر به پایان برسانند خطوط در آخرین سفرشان خرد و خراب و خسته بودند و می خواستند دوباره بر گردند و در کمرگاه برای همیشه بمیرند   فهمیدم این خطوط عاصی و تند مزاج از کیست برای همین راه خیابان چهاردهم را در پیش گرفتم

ییتاک را چسباندم به سینه ی دیوار و درحالیکه قصد داشتم با دندانهای وحشی ام را گلویش را پاره پاره کنم گفتم : حق نداشتی رقصانو لخت بکشی حروم زاده گفت : وقتی تن می شست دیدمش تو که میدانی من قلمم را نمی توانم مهار کنم از خون من دست بکش  رهایش کردم و گفتم : کجاست ؟ گفت :و نمیدونم من فقط یه رهگذر بودم  خیابان دوازدهم دیدمش بعد کسی آنهارا با خودش برد

_ کی ؟

_ نمیدونم

_ به نظر آشناشون میومد

خدای من خدای من  کی بوده و آنها الان کجا هستند

فردایش زدم به کوچه ها و خیابانها  دست در جیب  دقیق می شدم در تک تک صورتها گاهی صورتی را از دست می دادم سراسیمه بر می گشتم  صورت را نگه می داشتم و خیره می شدم در خطوط چهره اش ما نه این هم نبود و دوباره از نو شروع می کردم  حالا دشمنانمان رنگ و بوی مارا گرفته بودند به سختی چهره شان را از چهره های کهنمان تمییز می دادم آنها جزیی از ما شده بودن پاره ای از پیکرمان من در دریای آدمها راه باز می کردم و تک تک این امواج خموده بلند پرواز نومید پاکشان  گه این زندگی را بگیرد را از نظر می گذراندم به دنبال تک موجی آبی و رها  که میتواند بر خون من بشورد و پاک از دستم ببرد اما  آن موج رخ نمی نمود و من همچنان  پیادهرو ها و خیابانهارا زیر پا می گذاشتم هواپیماها نگهان آمدند و  تمام  بمبهایشانرا ریختند بر قسمت غربی و سبک بار و رها به آشیانه هایشان بر گشتند  مردم من و دشمنانمان یکسان به هوا بر می خاستند سپس راه خانه شان را گم می کردند و هیچگاه به خخانه هایشان بر نمی گشتند  چشم انتظارهایشان چشمهایشان کبود می شد موهاشان سپید استخوانهیشان خاک اما هیچگاه خبری از آنها نمی شد با ترکشها و زخمهام  به خانه باز گشتم

با زخمهای کمیابم در دریاچه ی نمک غرق شده بودم و ساحلی نمی یافتم مادرم از دریای نمک بیرونم کشید زخمهام را بوسید و مرا در عطر گلی غریب و دوردست پیچید مادرم گفت : این عطر می تواند در پوستت تا زمانی کار رقصان را بکند  عطر در من رقصان بود اما برای مدتی کوتاه من در خلسه ی  دیر یاب و گم غرق شدم  حس می کردم دارم از دست میروم و هیچگاه بر رقصان نخواهم پیچید اما عطری با لحنی مجاب کننده  و فتنه جو  زن وار در گوش من گفت : من رقصان ام  من تنها  توانستم بگویم  آه بله

تبلیغاتچی ها دوباره در خیابانها و کوچه ها دوره افتادند و از ما خواستند از پذیرفتن پاره های پیکر دشمنانمان تن بزنیم  تبلیغاتچی ها می گفتند : این جسدهای متعفن را قی کنید  آنها خونم مارا مسموم می سازند  تبلیغاتچی ها تا می توانستد اخم به ابرو می آوردند هنگامی که کلمه ی دشمن را تلفظ می کردند سعی می کردند با طیفی از رنگهای لجنی و زردهای یاوه بپوشانندشان  ما خم به ابرو نمی آوردیم و گوش می سپردیم به آواهایی که در سرمان بود

تعدادی از جوانانمان روی آوردند به نوشتن متنهایی که از زبانی جسور و بی باک سود می جست آنها از کشور دشمن چیزهایی می گفتند که تنها در خواب و خیال متصور بود میهمانان ما هم بر طبل این سودا میکوفتند و رنگهای آتشین و سحرانگیزشان را در آن می دمیدند جوانان ما آرمانشان کشور دشمن شده بود و میهمانان ما میگفتند آری اشک در چشمهای رنجورشان دریا می شد و می غلطید بر گونه های زیبا و شفافشان  انها میگفتند ما نمی خواستیم اما دست تقدیر و هر چه می گفتیم دست تقدیر آنها می پیچیدند به زبان شاعرانه و سحر انگیزشان و ما را با دنیای غریب و پر رمز و راز تنها می گذاشتند کشور دشمن آه خدای من چقدر زیبا میتواند باشد

جوانان از کوه " که ور " بالا می رفتند  به بالای که ور که می رسیدند  به دوردستها خیره می شدند  به دوردستی که کشور دشمن نقطه ای در آن بود  چشمهایشان را می بستند و در خیابانهای  آنجا در شبهای چراغانیش غرق می شدند  تعدادی از آنها از این رویا بیرون نمی آمدند و آنقدر در این رویا می ماندند تا تکه سنگی از کوه می شدند و برای همیشه در این رویای کشنده غرق می شدند  عصرها ما از پنجره های بغض آلودمان این جوانان را می دیدیم که رویاهایشان را بر دوش گرفته اند و از که ور با لا می روند شب هنگام خرد و خراب و غمین از کوه پایین می لغزیدند و شهر را با رویاهایشان که از دوردست می آوردند بی تاب می کردند

تبلیغاتچی ها که یک مشت آمپلی فایر زنده بودند دوباره خیابانها و کوچه هارا قرق کردند و گفتند  از این رویای بیهوده دست بکشید بیایید و خون خودرا منزه کنید  از رویاهای مسموم کننده ی دشمنانتان حذر کنید آنسوتر سرابی بیش نیست بیایید و خونتان را پاک کنید اما جوانان ما با خون رویا بافشان همچنان به دوردستها خیره می ماندند سربازان  دوباره قسمت غربی را  اشغال کردند و جوانانرا وادار می کردند خونشان را منزه کنند  اما جوانان ما سر فرود نمی آوردند  پس آنهارا به سینه ی تلخ دیوار چسباندند و آتشش  خون جوانان بر دیوار نقش تازه ای زد  دیوار ما دیوار ندبه نیز شد

برپای جوانان ما زنجیرهای گران بستند  آنها دیگر نمی توانستند از که ور بالا بروند و خیالشانرا پرواز دهند در زنجیرهای بویناک و مسللوشان غمگنانه می گریستند دق میکردند و می مردند نعش جوانان در زنجیر کوچه هارا بند آورده  آنهایی که میتوانستند پرنده ی خیالشان را رام کنند اندک بودند  ولی عاقبت آنها نیز تن به پوسیدن و تباه شدن می دادند  ما طاقت دیدن این جنایت را نداشتیم  پرنده های ما دسته دسته از آسمان کم می شدند و سر بر بالین سرد خاک می گذاشتند ما مردم نگون بختی هستیم ؟

با خش خش زنجیرهایمان اینجا و آنجا می رفتیم  رویای من شاید تنها رویایی بود که نیاز به که ور نداشت و زنجیر نمی توانست از نفس بیندازدش من به هر جایی که خیره می شدم می توانستم رقصانرا خیال کنم  و نیازی نبود به کشور دشمن چشم بدوزم  زنجیرها تنها هنگامی مزاحم بودند که هواپیماها می امدند کسی دیگر به کانال نمی رسید و کشتگان ما هزار هزار می شدند

شبها می نشستیم و دانه دانه زنجیرهایمان را می شمردیم و امیدوار بودیم بار دیگر که دانه های زنجیرهایمانرا میشمماریم تعدادی از حلقه هایش گم شده باشد کم شده باشد یا هرچی  فقط کم شده باشد  و شب بعد دوباره با امیدی سوسو زن و مردد دانه های زنجیرهایمانرا می شمردیم و دوباره می شمردیم و دوباره می شمردیم میگریستیم و می شمردیم  های های می گریستیم و می شمردیم اما گریه هیچ زنجیری را نگشوده ما نومیدانه به تاریخ پناه آوردیم شاید سطری بیابیم  که در آن گریه توانسته باشد زنجیری را نابود کرده باشد  شاید پیدا کردیم شاید

یکی از قشنگترین نام های دنیا بی شک " مهربان " است مهربان نام خاله ی منست  خاله ام دیشب از قسمت شرقی کنده بود خودش را رسانده بود قسمت غربی و به خانه ی ما آمده بود  خاله قسمتی از شب را به خود پیچیده بود و قاچاقی آمده بود تا خواهرش و شوهر و بچه هایش را ببیند خاله مارا در آغوش گرفت و محکم به سینه اش چسباند و گفت : لعنت به دیوار لعنت به این دیوار و با خواهرش آمیخت و دورود دریایی دیوانه و رویایی ساختند  پدرم بر کرانه ایستاده بود و مثل ما غرق در امواج نیرومند رویا بود  بعد  دو رود از هم جدا شدند و کنار هم نشستند من روبه خاله ام این شکلی نشستم و محو چهره ی مهربان خاله ام شدم مادر سعی میکرد چشم خاله به زخمهامان نیفتد و هرگاه خاله می آمد زخم مارا ببیند  مادر مسیر این رودخانه را عوض میکرد : اونجام هواپیماها  و خاله میگفت : آه بله اونجام  بله  مادر گفت : ولی اونجا کنتر نه ؟ خاله گفت : نه اونجام همین شکلیه  همه قدری ساکت شدیم

_ کاش لااقل اونجا کمتر

دستهای مهربان خاله نشست بر دستهای اندوهگین مادر : همه مون رنج می بریم  بعد خاله مارا نشاند روی پایش و دست کشید به موهام  خاله خوشگل طایفه ی ماست وقتی آدم را نگاه میکند رنگهایت را دیوانه می کند  وقتی خاله مرا بوسید دهانم مزه ی خوبی گرفت نمی دانم چی ؟ شاید بزرگ که شدم فهمیدم  مادر همیشه میگوید شوهر خاله خوشبخت ترین مرد دنیاست  و با غرور خواهرش را نگاه میکند  مهربان دوست داشتنی را نگاه میکند و میداند  دقایق دیگری  این رود به قسمت شرقی خواهد رفت و این دریا دوباره ناتمام خواهد ماند  یک لحظه به این فکر افتادم کاش زنی مثل خاله داشتم  بعد انگار که گناهی مرتکب شده باشم لبم را گزیدم  این روزها زیاد مرتکب گناه می شوم لبم دارد آش و لاش می شود

کارو بار قاچاقچیان انسان حسابی سکه شده است ؛ از قسمت شرقی آدم میبرند قسمت غربی و از قسمت غربی به قسمت شرقی می خواهم در آینده قاچاقچی شوم  چون هیچ دیواری جلودارشان نیست به هرجا که بخواهند می روند  حتا میتوانند بروند کشور دشمن و آب از آب تکان نمیخورد قاچاقچی می شوم و هر وقت دلم بخواهد میروم خاله امرا می بینم و هروقت بخواهم میروم کشور دشمن رقصان را بغل می کنم و بهش میگویم میخواهی قاچاقچی شوی او مثل گنجشکی به هیجان می اید لبهام را می بوسد و میگوید  آه بله بله  قاچاقچی می شویم  تا هیچ وقت هیچ زنجیری پایمان را نبوسد از بوسه ی زنجیرها بدم می آید جای بوسه هاشان زخم می شود و هی عمیق تر و عمیق تر می شود بو میگیرد و .......  در آینده حتما قاچاقچی می شوم

مردم نشان می دهند از تب رفتن به کشور دشمن بیرون آمده اند و این باعث می شود کم کم زنجیرها به تاریکی بخزند و گم و گور شوند میدانیم در تاریکی ها کمین کرده اند و منتظرند که دوباره به ما حمله ببرند و مارا در خود غرق سازند  مردم من می فهمند گاهی  جور دیگر عاشق بودن میتواند خطر کمتری داشته باشد اولین روزها فکر میکردیم هنوز بر پاهایمان زنجیر است کند کند راه می رفتیم و غافل بودیم که مثل پر در کف باد میتوانیم این سو و آنسو برویم  اما روزهای بعد با خوشحالی به پاهی لخت از زنجیرمان نگاه میکردیم و به یاد می آوردیم روزگاری پر بوده ایم و الان دوباره میتوانیم  همان سبکی حیرت آور باشیم

یعنی رقصان بود  یعنی این سایه ای که الان از کنار من گذشت رقصان بود اگر او بود چرا  مرا ندید اگر ...... میدوم دنبالش اما او در خم کوچه ای از یاد رفته است  این سو و آنسو میروم  ولی کو کجاست باز هم آن شکاف عمیق مرا در وهم و حیرت فرو برده است

به باوام میگویم چرا شرقیها به ما ظلم میکنند باوام دستهای مرا در دستهای بزرگ و گرم و چروک خورده اش میگیرد و میگوید : تموم میشه تموم میشه  میگویم چرا ؟ باوام انگار که دستهایش را سایه بان چشمهایش گذاشته باشد و به گذشته ای پر از دود و گرد و غبار نگاه کند  زیر لب میگوید : شاید برای اینکه ما هم روزگاری  و ادامه نمیدهد  قیافه شرمگین باوام از اشک در هم می شکند

موج دوم شکم های تعهدی در راهست ؛ مادران هنوز جامه هاشان از شیر دیوانه ی سینه هاشان خشک نشده باید به عزای دومیین شکم تعهدیشان بنشینند . امروز جنازه ی زنهای بسیاری را به خاک مجروح و کفر آلودمان سپردند آنها نمی خواستند شکم دیگر بزایند که خوراک جبهه ها شود  اما مادرم تاب آورد ؛ مادران خدا خدا خدا خدا خدا میکردند تا شکم دیگرشان دختر باشد  شاید به این شکل  آنهارا از پاره های زیبای تنشان جدا نکنند . صبح بود که جیغها با هم مثل موجی نیرومند از دریای غربی برخاست و دعایش را به خدا رساند  بیشتر شکمها دختر بودند  این حادثه مثل ابر رحمت  مارا بهشت عدن وارد ساخت اما شادی ما دیری نپایید . کامیونهای حمل نوزادان از راه رسید و دختر و پسر را یکسان بار کامیونها کردند و بردند گفتند : جبهه ها فقط در دست مردان نیست زنان هم باید باشند ما حتا نرسیدم برای خواهرمان نام بگذاریم  . خواهرمان همینطور که دور میشد را می نگریستیم و زیر لب می گفتیم : عسرین عسرین عسرین عسرین

تعداد مادرانی که با کارد پهلوی خودرا شکافتند سر به فلک می زند  تا عصر تا کمر در خون بودیم  زمین دهانهای متعددش را باز کرده بود و مدام گوشت میخواست و ماهم  مادران را چونان لقمه هایی لذیذ در دهانش می گذاشتیم  مادران مرده  لقمه لقمه لقمه لقمه  در اندرونی دهشتناک خاک مدفون می شدند

رفتم پای دیوار طولانی و غمین و پنجه ی خونالودم را چسباندم روی آن  بر بازوی نقاشی رقصان که باد و باران به همش زده بود و هندسه ای عجیب ساخته بود  چقدر باران دلم میخواست چقدر باران  باران چقدر دلم میخواهد باران باران باران باران باران

گفتم : فکر نکنم گفت : میتونی امتحان کنی  لختش کردم پوستی تیره داشت 

_ بوی خوبی میدی ولی نه اون نیستی

_ چشمام همونه که گفتی حتا این انحنا ها این کشیدگیها و انشگتش کشیده شد روی ران  و آمد به باسنش از آن گذشت و به کمرگاهش رسید

گفتم : مث مینیاتورهایی همونا که زیر یه درخت ظریفند یه آهوام میاد سر میذاره جلو پاشون یه پیریه هم یه جام شراب میگیره طرفشون  اونام عشوه میان با اون کمر باریک و اون دهن تنگشون فقط یه فرق داری

_ چی ؟

جای آهو و اون نهر و اون درخت لاغره  هواپیماها هستند و بمبایی که میان پایین و مثل قطرات بارون میشینن رو شونه های ما  شونه هامونو ویرون می کنن  جای اون پیرمره هم من ام

خندید و گفت : همینش  جای اون چیزا رو پر می کنه  بعد آغوشش را باز کرد 

گفتم : خیانت به اون نیست

گفت : نه  نه ( خیلی مطمئن گفت : نه نه )

گفتم : من یه نوجون عاشق و دیونه م  فریب که نمی خورم

_ از کی ؟

_ از تو . از تنت

_ فکر می کنی دارم فریبت میدم

_ نمی دونم

 شانه هایم را در دست گرفت و گفت : هیچ وقت این کارو نمی کنم  و با من آمیخت

حس میکردم کثیف شدم حس می کردم دریا هم نمی تواند مرا بشوید با آن موجهای بلند همتش  مدام به خودم میگفتم : خودتو فروختی بدبخت خودتو فروختی  و از چیزم بدم می آمد

سعی میکردم عطر گل سرخ مغلوبم نکند اما او انگار نقطه ضعفم را پیدا کرده بود  من سرم را پایین می انداختم چشمهایم را می بستم نفس نمی کشیدم تا چیزی نبینم تا چیزی نشونم تا فریب نخورم تا نروم پیش آن زن مینیاتوری که در آن  ابرها بمباران می کنند که من در آن  جای یک پیرمردم که آهو نیست که درخت نیست که .......  نمی خواستم دوباره کثیف شوم  ولی آن انحناها  آن قوسها  آن چشمهایی که جوری سرگردانی در آنها بود  فریبم میدادند  زخمهایم را آرام میکردند  و کثیفم میکردند  آن زن که حتا اسمی هم از او به خاطرم نیست هرروز مرا بر سینه اش میخواباند و می پیچاندم در طیفی از رنگهای تند  و با صدایی از نفس می گفت : خودتو به من بسپار  زخم نمی بینی باور کن و من مجاب می شدم.  روزها و شبهای بیشماری من در کثافتی لذت بخش غوطه ور بودم

مادرم میگوید : بوهای دیگه ای میدی

_ بوی بدی میدم ؟

مادرم مردد است

_ بوی بد که نه  و خیره می شود به لبهای آش و لاشم  و میگوید : نه ...... فقط یه بوی دیگه میدی

میگویم : شاید مال رودخونه س

مادرم در حالیکه در بحر چیزی فرو رفته میگوید

_ نه از رودخونه نیست  نه از رودخونه نیست

هواپیماها نیامدند اما من توی کانالم  میخواهم بوی رودخانه بگیرم  ساعتها می نشینم در آب لجنها را میمالم به تنم  و منتظر میمانم در من اتفاقاتی بیفتد ولی این بو سمج تر وحشی تر و زن تر از چیزیست که فکر میکردم  هاران گفت : حواست نیست ما تو یه سنی هستیم که فقط باید ازش گذشت تا این بو بره می فهمی ؟

نمی فهمم

پدرم را بردند جبهه تا در کنار طفل  هنوز از آب و گل در نیامده اش  تفنگش را رو به دشمنان زیبایمان بگیرد  و در حالیکه از فریاادهای کبود لبریز است دهان تاریکش از فریاد بدرد  بغرد و دشمنانمان را بفرستد جهنم  و اشک چشمهای پیر و دردمندش را  در خود غرق کند  پدرم انگشتهاش حالا بوی توتون نمی دهد بوی باروتی غلیظ و مرد افکن می دهد

هنوز میخواهم قاچاقچی شوم  همه میگویند  آینده  ؟ و انگار که کلمه ای فریب خورده یا خط خورده از لوح ذهنشان را زمزمه کنند  با تردید و حتا بغض همدیگر را نگاه می کنند  و از هم می پرسند اما کسی معنای این کلمه را نمیداند  ما ساعتهای طولانی در هم خیره می شویم شاید معنای این کلمه خودی نشان دهد اما این  ایستادگی عاقبت در هم می شکند و طرفی بر نمی بندیم آنگاه خراب و شکسته راه خانه هایمانرا در پیش میگیریم  و در اشک می شکنیم

پدرم در کانالی که مثل ماری زخم خورده پیچ و تاب خورده  تفنگ حقیرش را محکم در مشت فشرده  و سعی میکند زمانرا به عقب بکشد  سعی میکند در خیابانهاراه نیفتد و شعار ندهد  سعی میکند از کسی  با هیجان و لهیب آتش در کلامش  حرف نزند  سعی می کند الان غروب نباشد  و لشکر دمشن تا بن دندان مسلح به سمت آنان نیاید حتا از سلاح بیمارش هم استفاده می کند اما زمان نارامتر و بیشرف تر از آن چیزیست که فکر می کرد  اما پدر امیدش را از دست نمی دهد  و دوباره زورش را میزند  سعی میکند در خیابانها راه نیفتد شعار ندهد با لهیب آتش کلامش از کسی  که بعدها " آن " شد  حرف نزند  که دم غروب نباشد که لشکر دشمن تا بن دندان مسلح به سمت آنها نیاید حتا به  سلاح بیمارش هم  متوسل می شود  اما زمان بی شرف تر و سرکش تر از آنست که فکر می کرد  پدرم در کانالی که مثل ماری زخم خورده پیچ و تاب خورده تفنگ حقیرش را در مشت می فشارد و سعی می کند زمان را به عقب بکشد  و دشمن در چند قدمی اوست

پدرم  در کانالی که مثل ماری زخمی پیچ و تاب خورده دنبال بقایای  دوستش است  یک تکه اینجاست یک تکه آنجاست ولی پازل پدر هنوز ناتمامست  پدرم با تزلزل و امیدی کم رمق هنوز امیدوار است دوستش را کامل کند ولی  دو تکه ی باقیمانده دود شده رفته هوا پدرم تمام کانال را زیر پا میگذارد ولی نه خبری نیست پدر به جنازه ی ناتمام دوستش نگاه میکند  و بغض خورده راه به جایی نمی برد دلش نمی آید دوستش ناتمام برود زیر خروارها خاک  برای همین با ایمانی خرد تکه هایی از همرزمانش کش میرود و تکه های دوستش جا میدهد سپس دوستش را می سپارد به خاک  و کمی هم گریه میکند

پدرم تکیه داده به دیوار کانالی که مثل ماری زخمی پیچ و تاب خورده  سعی میکند آنقدر از ماه که در دیدرس اوست  با تمام ولع ببلعد  ماه بر کشتگان و دشمن یکسان می تابد اما گوشه ی اندکی از آن سهم پدرم است پدرم آدم قانعیست و از ماه سپاسگزار است باید در کانلی زخم خورده باشی  پازل دوستت ناتمام باشد  اورا به خاک بسپاری زمان از دستت در رفته باشد تا بفهمی ماه چه گوهر گرانقیمتیست که هرشب با بی خیالی و دست و دلبازی بر شما می تابد ولی شما  سرتان را فرو کرده اید در خواب و اصلا نمی دانید ماه کی هست چی هست و کجاست

هواپیماها می آیند و کانال مارین پدر را بمباران می کنند  تنها کسی که در کانال زنده است پدر است  حالا کانال مال پدر است و او میخواهد  آن را به دندان بگیرد و نگذارد از چنگش بیرونش بکشند  بمباران شدی داست  تنها کاری که می تواند بکند اینست که کشتگان را دوباره به خاک و خون بکشد پازل های پدر را به هم بزند و پدرم را مجبور کند که پازلهایی که روز به روز کامل کردنشان سخت تر و سخت تر میشود را کامل کند  پازلها گاهی که واقعا بغرنج می شوند مثل جدولهایی که ساخته شده اند که حل نشوند ولی پدرم جنگجوی سرسختیست  و با وسواسی مبارزه جویانه پازلها را کامل می کند و دوباره به خاک می سپارد تا فردا که باز هم هواپیماها پازلهارا به هم بزنند

سربازی ترسخورده پا میگذارد به کانال پدر  هیبت متجاوزان را ندارد به خوشگلی دشمنان هم نیست تفنگش را محکم در دست می فشارد شاید اینگونه ترسش ریخته شود اما این پندار غلطیست و شبی که هر لحظه سنگین تر میشود  ترس سرباز را دامن میزند سرباز به گریه می افتد و نمی خواهد شب باشد که نمی خواهد بترسد ولی  تقدیر کوبان و دهشتناک راه خودرا می رود و اصلا به چیزش هم نیست که کسی بترسد یا آمادگیش را نداشته باشد  سایه بلند پدر بر سرباز می افتد  سرباز  محکم تر سلاحش را در دست می فشرد چشمهایش را محکم می بندد و منتظر می ماند که سوراخ سوراخ سوراخ شود  در این انتظار کشنده دقایقی می ماند بعد ناچار می شود چشمهایش را باز کند و قاتلش را بنگرد پدر  دستها بر کمر  به سرباز ترسخورده نگاه می کند به او اشاره می کند که : خب ؟  سرباز با نگاه می گوید

پدر میگوید

سرباز جواب می دهد

پدر

سرباز

پدر

سرباز

پدر

سرباز

پدر و سرباز همدیگر را بغل می کنند

شب در لجنترین ساعتش نفس می کشد

پدر در مار زخم خورده اش  این ور و آن ور می رود سعی میکند با فاصله از سرباز حرکت کند بخورد بخوابد  بجنگد  پدر نمیخواهد عاشق سرباز شود اینجا عشق یعنی حماقت دلبستگی جوری بازی مرگبار است  سرباز مطیع است و فاصله را حفظ می کند هواپیماها وقتی پازل را به هم می زنند با دقت و هوشی بالا  تکه هارا کنار هم می چیند  او به پدر پیشنهاد می کند که هندسه ای جدید از سربازان بسازند  شکلهای دیگر شکلهای خوشبخت شکلهای امیدوار  مناظر زیبا از قطعات سربازان اما پدر آدمی سنت مدار است و میگوید : اهانت است اهانت است و سرباز دیگر پافشاری نمی کند  پدر به سرباز خیره می شود و با مهربانی از سرباز میخواهد بعد از تکه پاره شدنش اورا با همین هندسه به خاک بسپارد  دقیقا با همین هندسه  و به پیکر نحیفش اشاره میکند سرباز میگوید : حتما حتما  پدر فاصله اش را با سرباز بیشتر میکند دوست دارد سرباز را بغل کند اما حماقفت ؟؟ نه کافیست  حماقت کافیت

سرباز گوشه ای از ماه را به دندان گرفته پدر گوشه ی دیگرش ماه بر هر دو سوی کانال می تابد ؛ تنهایی عظیم پدرم وصف ناشدنی و کوه شکن است پدرم ماهرا به تمامی پر می دهد به سمت سرباز

هواپیماها می آیند و مارا را بمباران می کنند  پازلها به هم میخورند گرد و غبار دوباره بلند می شود بعد غبار نرم نرم نرم فرو می نشیند تا پدر و سرباز پازلها را دوباره بسامان کنند  سرباز اما  پاره پاره با قطعات دیگر قاطی شده  پدرم  از قطعات سرباز  رودی پیچان آفتابی همیشه  سایه ای کشدار و نسیم آسا  باغستانی از تاک  چشمه هایی که گله گله اینجا و آنجا جوشیده اند " با من بیا ای محبوبم " ساعات بهاری بوسه ای عمیق " آمیزش با دوشیزگان روبا باف " بی شک فردا روز دیگریست " دستهایمان دور نخواهند از ما " خورشید وقتی می درخشد بخاطر لبخند توست " و هزار آرزوی دیگر می سازد

 هواپیماها باز هم می آیند پدر دود می شود می رود توی هوا  دودی آبی می شود  و برای ابد در کانال سرگردان می ماند و دنبال قطعات گم شده اش می گردد تا پازلی بسازد با همان هنودسه ی دوست داشتنی اش  پدر در کانال سرگردانست

از خواب که بیدار می شوم چهل ساله ام پدرم کشته شده مادرم کشته شده برادران و خواهرانم  و من تک و تنها بیدار میشوم دهانم تلخ است  و دوباره چشم باز کرده ام در کابوسی که سالهاست ادامه دارد  در زندگی ام فقط رقصان مانده  رقصانی که نقطه ای سوسو زن است و نمی دانم عاقبت پیدایش خواهم کرد یا نه ؟ هنوز جنگ ادامه دارد این زخم کهنه نبضش تند تند می زند و خستگی نمی شناسد  هواپیماها می آیند با کسالت دیگران را می کشند مردم با کسالت می میرند و دیکتاتورها سرحال و قبراق  خدایی می کنند  من یک قاچاقچی ام  و مردم را می برم قسمت شرقی و می آورم قسمت غربی  و می روم به کشور دشمن و یک بی وطن آواره ام

کشور ما و کشور دشمن موشکهای غدار و سفاکشان را رو به هم قرار دادند و تهدید کردند یا حرف ما یا مرگ و کشور دیگر گفت یا حرف ما یا مرگ  و انگشت گذاشتند روی ماشه و ..........................

من الان بر ویرانه ها گام بر می دارم  از دو کشور من مانده ام تنها و بی کس  هیچ کس زنده نمانده انگار که بر سطح ماه گام می زنم  نمی دانم رقصان زنده است یا نه  من زنده ام گویا او هم زنده است 

تنها باد است و کشتگانی که برای ابد آرامش را باز یافته اند من نمی دانم رقصان کدام نقطه است  به سویی میروم که بی سوست

پایان