۶

سایه ی جسم لرزان راوار روی دیوار با لرزش پیوسته ی  شمع به رقص در می آمد

 سرباز تنومند بر پاهای بی شکیبش استوار؛  لخت؛ و غرق در بی تابی عضلاتش گفت : حیف تونیست که در ین دخمه زندگی میکنی تو باید قسمت شرقی شهر ساکن میشدی  و هوا را شکافت و قدمی به اندام برهنه و سوزان راوار نزدیک شد من از شکاف دیوار شاهد این ماجرا بودم  تنم مثل موجی هراسناک و کم طاقت بود سرم را میکوبیدم به دیوار میخواستم کاری بکنم و دستهای کوچکم شانه های حقیرم  تخت سینه ی کم طاقتم مانعم می شدند  علاوه بر اینها بیست سال کم داشتم من میخواستم اینهمه را کنار بزنم و اگر شده از شکاف دیوار تو بروم  و.......  سرباز قوی هیکل باز هوارا شکافت و قدمی به راوار نزدیک تر شد من در پیراهن نازکم یک ابر خیس و غمناک بودم با زخمهایی که هر آن ممکن بود سرباز کنند و شکل گلی کم یاب و لرزان به خود بگیرند حالا سرباز تنومند دست گذاشته بود بر شانه های برهنه ی راوا  باورش نمی شد اورا به چنگ آورده در نی نی چشمهاش شعله های خرد ایمانی کم رمق داشت به شعله ها و گدازه هایی  عظیم بدل می شد  چیزی در پاهایش پا میکوبید و خونش را شتاب می بخشید من یک دریای نارام  با موجهایی شلاق کش بودم  راوار به آهستگی بافه ی موهای آرام بخشش را باز کرد و چیزی که از موهاش بیرون کشید هم من هم سرباز غول پیکر را لال؛ زبون؛ و حیران ساخت  سرباز فقط تیغه ی کاردی دید که قلب گناهکارش را  شکافت و از پشتش بیرون آمد  چهره ی راوار همان گونه رویایی و تنش خواستنی  بر جای ماند  با همان رقصی که از نور لرزان شمع می آمد مثل موجی که آرام می آید میخورد به صخره ها و نرم و آهنگین میرود و در قلب باشکوه دریا آرام میگیرد

لودر خانه ی راوار را بر سر جسم مرده اش خراب کرد  صدای شکستن استخوان دیوارهای خانه ی راوار دردی کشنده و تسلا ناپذیر را در استخوانهایم میریخت  پدرم سفت شانه های مرا چسبیده بود  دوست داشتم چیزی را بشکنم با دندانهام تکه تکه تکه کنم  ابرها در من منفجر می شدند هر تکه شان در آسمان من شهید می شد اما باران نمی شدند : بیتاب گفتم : بابا یه جونور تو گلوم  گلومو زخم میکنه  بابا با چشمهای قرمز و پف کرده اش بریده بریده میگفت : می می فهمم می می فهمم  و مرا سفت به بوبوی توتون پوستش می چسباند  خانه ی راوار جایش را به تلی از ویرانی داد  اما این پایان ماجرا نبود  کسی که چیز تازه ای از چهره اش خوانده نمی شد در حالیکه روی صندلی ای نشسته بود اشاره کرد به چند نفر  آنها  جسم صدپاره ی راوار را از زیر آوار بیرون کشیدند بدنی شهید؛ ظریف؛ کم طاقت و عاشق  بعد چند نره غول را آوردند به در زنجیر غرق بودند زنجیرهای گران را خش خش کنان از پی خود بر خاک می کشاندند  آنهارا در مقابل کسی که چیز تازه ای در چهره اش نبود به زانو در آوردند  کسی که چیز تازه ای در چهره اش نداشت گفت : دندوناتونو تیز کنین  و اشاره کرد به تن شهید راوار زندانیان با آلتهای مهیبشان  حمله بردند به راوار لبهام را نگزیدم پاره پاره کردم صورتم را چنگ زدم و شلاق کش سعی میکردم از دست پدرم  بیرون بیایم اما پدرم دریایی با تجربه و عظیم بود و من راه فراری از این اقیانوس نداشتم  جمعیت به ولوله افتاد  دریا در خیابان منفجر شد  و رگبار مسلسلها تن های بی طاقت و سودایی را تباه و تکه تکه کرد هزاران تن از ما بر دریای خون شناور شدند کشته هارا پشته کردند و در همان کوچه گودالی بزرگ و عمیق کندند و همه در آن ریختتند و رویشان را با خاک پوشاندند

پ. ن : ازراوی با یه شعر تازه باروز است